- Artikelopsies
- Deel
- Kry Rapport op
Houding van 'asprisheid'
deur Kas Landman, Centurion
2012-10-11 13:52
Wat Leoni Smit beskryf in Toorn van `n aspris nurse (Rapport Weekliks 7 Oktober 2012) is presies wat ek ook ervaar het in die Intensiewe Sorg-eenheid van Unitas-hospitaal in Centurion.
Dat die houding van die meeste van die verpleegpersoneel toe te skryf is aan toorn of asprisheid het ek nie gedink nie. Ek het dit eerder ervaar as `n arrogante en rassistiese magsvertoon van onbekwame verpleegpersoneel wat nie die vaagste benul het van waaroor verpleging en versorging gaan nie.
Hoe swakker en hulpeloser die pasiënt is, hoe meer was hulle op hulle stukke. Sooner or later he’ll have to die was een se mening. Luide selfoongesprekke en straatvergaderings – let wel in die Intensiewe Sorg-eenheid – oor hulle politiek, hulle huislike en amoreuse probleme vir almal om te hoor want die (blanke) pasiënte verstaan mos nie wat hulle praat nie.
Soos Leoni Smit dit stel: hulle intiem lag in Xhosa en (hulle) vermaaklik in Zoeloe klik (ja, ook in Centurion!). En toevallig kon ek verstaan waaroor meeste van die gesprekke gegaan het.
Ek het alle rede om te dink dat die lot van swart pasiënte in ons hospitale net so erg of nog veel erger is.
En dan die skoonmakers: Een aand terwyl ek, uiters swak, twyfel oor my oorlewingskanse en nie weet hoe lank ek dit nog gaan maak nie, stop die skoonmaker haar skoonmakery en kyk my aan en sê: I can see the life in your eyes. You are going to live – so asof sy geweet het wat in my gedagtes aangaan.
Vir my was dit `n keerpunt. Soos Leoni Smit skryf: ...die kinderlike werksaamheid van die skoonmakers. Dáár is `n hart.