Jy ruik vir my so…

Ek lees in Philadelphia in die VSA is verlede maand ’n wetenskaplike studie gepubliseer waarin bewys is dat mense mekaar se ouderdom kan ruik.

Blykbaar het dié wetenskaplikes mense van verskillende ouderdomme ’n paar aande met sponsies in hul onderarmholtes laat slaap. Daarna is die sponsies langs mekaar in ’n laboratorium uitgepak en ’n tweede groep mense wat daaraan kom ruik het, moes raai watter sponsie was in die deurleefde kieliebak van ’n ouer persoon en watter was in die hormoonbelaaide oksels van ’n jonger proefkonyn.

Die meeste mense het reg geraai, en nou is dit ’n wetenskaplik bewese feit dat ou en jong mense verskillend ruik.

Dit verras my natuurlik glad nie, want sedert ek die verkeerde kant van 35 getref het, raak ek soms soggens wakker en dan voel dit so half asof ’n ou man iewers by my in die vertrek geslaap het. Ek het eers gedink dit is die hond op haar matrassie langs my bed, maar toe ek met vakansie gaan, tel ek steeds daardie iets op wat herinner aan die naklank van Old Spice en die leersitplekke van ’n ou bakkie wat in die son gestaan het.

Veral jonger mense snuffel dit uit, kom ek agter. Ek sou byvoorbeeld dink ek lyk glad nie na die eerste fase van middeljarig¬heid nie. Maar beweeg ek deesdae op plekke waar mense van iets in die twintig hulle bevind, tree hulle onverklaarbaar op asof daar ’n grootmens in hul geselskap is.

Jong mans vloek nie meer so baie voor my nie. ’n Meisie op Tukkies se kampus het my die ander dag “oom” genoem. Dit kan nie my voorkoms wees wat my weggee nie. Ek blameer daai dêm oumensreuk.

Die Philadelphiërs se studie bevat darem troos. Die mense wat aan die sponsies moes ruik, moes ook sê watter ouderdomsgroep se perspirasie is die sagste op die neus. Die wenners? Mense tussen 75 en 95.

So, ek hoef net die volgende 40 jaar lank die ouderdom met naskeermiddel te verdoesel. Daarna sal ek régtig oud wees, maar niemand se neus sal dit optel nie.  

Johannes de Villiers is ’n redaksielid van Rapport en ’n skrywer.