Kantlyn: My tandarts rock

My tandarts is ’n rockster.

Wanneer hy by sy praktyk in Johannesburg inloop, is alles soos dit moet wees. Die gelamineerde vloere blink en die ontvangsdames wip op en af soos hulle fone beantwoord en daar vriendelik ge-“môre, dokter” word.

Die vol wagkamer het die jongste eksemplare van Men’s Health en Elle en teen die mure is platskerm-TV’s. Soos met Bill Gates sal dit Herr Dokter nie baat om te buk om ’n R10-noot van die vloer af op tel nie – sy tyd is eenvoudig net meer werd.

Hy’t ’n dun staalraam-brilletjie op en sy flink stap is op die maat van een of ander mal interne metronoom.

“Dokter sal jou nou sien,” kom die falsetto my kant toe.

Ek volg die stoelassistent in ’n gang af met kuns teen die mure wat my bekommerd maak – nie dat ek ’n Mark Rothko-kenner is nie. In ’n refleksreaksie voel ek of my beursie nog veilig in my gatsak sit.

Lang, maer man kom leun koponderstebo oor my. Hy praat sonder ophou met die assistent oor sy vakansie “by die see” terwyl sy hande in my mond vink.

Tja, sê hy. Ek het ’n tand wat moet uit, sê hy. ’n Kiestand. Boonop ’n knewel met wortels soos ’n drietandvurk wat in die been in kurktrekker.

My tone krul om in my skoene.

Twee spuite en die een kant van my mond is morsdood.

Ek kry oorfone wat klassieke musiek in my kop inblaas terwyl die hande aan die een kant blink instrumente vir die hande voor my aangee.

Die stoel begin my rug masseer.

Ná ’n uurlange ruk-en-pluk-sessie en bloed spoeg in ’n bakkie, sê die rockster oor die toestand van my tande: “Jou pa sal in sy graf omdraai.”

Met die uitstap kyk ek na die rekening en dink: “My pa sál in sy graf omdraai!”

* Jo Prins is ’n digter en redaksielid van Beeld.