Kriezas

Kriezas is nie ’n grênd blom of iets nie – dis sommer net ’n kleintyd-woordjie vir Kersfees.

’n Week voor die skole sluit, sukkel Pa nog met puntelyste en skoolrapporte. Ek en Ousus help merk die Engelse opstel, “Christmas”.

Pa blaas amper ’n dosyn gaskets. Een van sy standerd twee-leerlinge het net twee sinne geskryf: “Christmas in Upington. Christmas in Upington is hand shakes, cakes bakes and cooldrinks makes.” Punt.

Of die outjie regtig van Upington af was, weet ek nie. Wat ek wel weet, is dat hy die somtotaal van my eie Kersfees-onthou weergegee het.

Die kwik staan op 40 grade. Ma is besig om seeppoeierskuim aan ’n soetdoringboomtak te smeer. Sy en Bing Crosby het op ’n “White Christmas” besluit – Karoohitte ofte not!

Wanneer die huis en Ma se hande na gemmer begin te ruik, weet ons: Krismis is op hande. Die gloeiende Welcome Dover skiet vuurtonge uit. Soos al die ander het Ma ’n klam lap om haar nek. Sy lyk soos ’n trein-driver. Wanneer sy uitgaan vir asem, skree sy vir die buurvrou: “Hoeiii, Naomi, hierie ingat kôbys maak wee’ vi’dag lattie sweet
val warie son nie skyn nie!”

Daar’s twee slapies oor. Springbokradio gooi carols van vroeg tot laat. Kleinboet kry skel oor hy Stillike Nag pleks van Stille Nag sing.

Oukrismis breek aan. Die wegsteek-brêndies word uitgehaal en glasies geskink vir die Krismis-luck. Pa-hulle kuier vanaand by oom Baba onder die bult. Aan die voetklopritme weet ek die oom het sy banjo uitgehaal. Ons hoor net hêppieeeee!!!

Ek het nie my kewpie-pop gekry nie – net Pick-up-Stix en ’n Paper Doll, maar voor die kas het die mooiste blou lace dress gehang. Ma het een van haar evening gowns opgeknip.

Die somerdag roep wraak. Ons is pensdik van neutbruin jaartshoender en tiekiepoeding. Namiddag haal Pa klam klondaaik-waatlemoene onder die nat goiingsakke uit. Die meslem girts deur die harde groen skil.

Ons eet krone soos konings.  

Wendy Anthonie is ’n leser en bestuurder van die Beaufort-Wes-gemeenskapsteater.