Nuwe skoene, nuwe mens

Ek noem hulle my jongmens-skoentjies, dié kleurryke steweltekkies waarin ek kan slaap, kerk toe, gimnasium toe, oorlog toe…

As kind het ek vreemd gelyk in hulle, my enkels was te dun en die skoene te groot en lank, kompleet hanswors. Nou is die enkels dik genoeg (nie dat ek trots is daarop nie).
En die skoene? Hulle is goed vir die gemoed en laat my jonk voel.

Dat ’n vrou van my ouderdom moet kan pronk in mooi, vroulike skoene soos stewels of hakke, dít weet ek. Ek lees oor die nuutste modeneigings in glanstydskrifte en sien hierdie skoen pas by daardie rok, en kyk net, enkelstewels is weer in die kol. Ek blaas geld op sulke skoene en dra dit na troues of spoggeleenthede, en probeer my bes om daarin te dans.

My ma sê iemand wat 40 word, moet  “ordentlike” skoene hê – dit pas mos immers by die ouderdom. Ek hét rooi hakke, perses, swartes, noem maar op – hulle is daar. Hulle is bitter mooi om na te kyk, maar tog so swaar om te dra.

Ek bewonder mense soos ’n sekere kollega wat selfs met spykerhakke kan hardloop. Ek verwonder my aan die hakkies aan die Kardashians se voete en verkyk my aan Kimora Simmons se skoenvertrek – nie net ’n kas nie, hoor. Ek wil graag meer gereeld sulke skoene dra, maar my voete raak dom in hakke.

Ja, ek staan op die rand van 40, maar hierdie jongmens-skoene maak my meer opgewonde as enige hoë hak. My nuwe paar tekkies – perses nogal – het nou die dag al die pad uit Abu Dhabi gekom, en ek dra hulle pal.

Die tekkies is déél van my, sommige mense kyk eerste na my voete as hulle my sien. Dis wie ek is.

En dit het niks met my ouderdom te doen nie.  

* Haidee Muller is senior verslaggewer by Huisgenoot en een van die beoordelaars in die werklikheids-reeks Saktyd op kykNET.