So is die lewe: Dis in ons midde

Die ontbrekende stuk van die kosmiese legkaart is glo gevind: die Higgs-bosondeeltjie, wat waarskynlik gewig aan materie verleen en die unbearable lightness of being ophef. Blykbaar is die heelal in ’n onsigbare magnetiese veld gebaai waardeur sekere gewiglose deeltjies gemaklik kan beweeg terwyl ander, wat (tot nou toe) raaiselagtig massa besit, meer van ’n impak op die veld het.

Dis alles opwindend en net-net oor my kop, soos digte poësie. Dit laat my nadink oor die media. Daar is ’n onsigbare veld rondom mense. “Media” is lukrake deeltjies wat deur die veld glip. ’n Medium is ’n voertuig, boodskapper, bemiddelaar wat met die anderkant kan kommunikeer.

Toe ek ’n kind was, het my pa soggens die koerant gelees en die radio was die hele tyd aan. Alles was duidelik en eenvoudig. Jy het een mening gehoor (die destydse regering s’n) en kon dit afskakel, toevou.

Maar met die koms van die wêreldwye web het die onsigbare veld rondom ons so poreus geword. Veral deeltjies wat min gewig dra, glip moeiteloos deur. Oral krioel en biep seine, flitse en golwe, draadloos.

In die nag knipoog ’n paar kleure liggies op verskillende plekke in die kamer, die slapende BlackBerry vibreer steunend wanneer e-pos inkom, of ’n SMS, of kommentaar op Facebook, die wekkerradio waarvan die volume afgedraai is, tel nou en dan statika op van die ander toebehore, die laptop laai en flikflooi, die Kindle rus.

Die sitkamer is Starship Enterprise; elke muurprop is beset deur laaiende kameras, iPods, boomboxes, docking stations.

In die kind se kamer slaap sy, in die blou lig van haar oop skootrekenaar, onrustig. Die selfoon onder haar wang brom. Haar maniese duime vuur in die slaap ’n antwoord af.

Ons is infofiele, kompulsiewe kommunikeerders. Die media is nie meer in die middel nie, maar in ons midde.

Dis onmiddellik.  

Deborah Steinmair is ’n joernalis en skrywer. Haar misdaadstorie, Poppekas, is nou op die rak.