1-2-3 blog myself: Laat die stof gaan lê

Ek weet nie van julle nie, maar ek is nou net mooi gatvol vir die winter. Dit voel vir my asof hierdie jaar se winter nou net so bietjie te lank aanhou.

Natuurlik help dit nie dat ek die afgelope week so siek was dat ek omtrent nie my kop van die kussing gelig kon kry nie. Ek het dit amper deur die hele winter gemaak sonder om meer as ‘n paar snuffels te kry en ek kon net mooi die doellyn op die horison sien toe hierdie griep my tackle en my bloedneus op die grond los.

Maar my grootste pyniging, dit wat my meer as enigiets anders onder kry, is die stof. Op die oomblik voel dit asof ons erens in die Kalahari bly met die hoeveelheid rooi stof wat ek daagliks mee moet deal en ek voel asof ek besig is om mal te word. Dis op die karre, in my klere, dit gaan lê op my boeke, my laptop, die meubels en selfs op my kop as ek te lank stil gesit het.

Daar kom daagliks besoekers foto's neem by die stalle oorkant ons huis. Dit lyk omtrent asof hulle almal deelnemers aan die Dakar Rally is soos wat hulle met hulle 4x4's verby gejaag kom. Ek het al gewens ek kan uitvind waar elkeen van hulle bly, net sodat ek ‘n emmer vol rooi grond kan vat en dit in hulle huise kan gaan rondstrooi soos konfetti. Kan hulle nie sien hoe hulle karre die stof in sulke groot warrelwind wolke rondgooi nie? O wag, ek vergeet, dis mos baie moeilik om die res van ons sterflinge van daar bo agter jou skip-van-’n-bakkie se stuurwiel te sien.

Ek het lankal terug opgegee op die idee van ‘n skoon kar, veral in die winter. Die grondpad wat ek elke dag ry maak seker daarvan dat ek nie meer eintlik seker is watse kleur kar ek ry nie. Nou die dag was my ou Polo'tjie in vir ‘n diens wat beteken dat hy darem ook mooi na die tyd gewas en gepolish is. Ek het sommer ‘n knop in my keel gekry toe ek hom weer terug kry en ek moes net daar ‘n foto van hom geneem en laat raam het, want ek twyfel of ek hom binnekort weer so te sien sal kry.

Dit is waarom ek so vreeslik baie uit sien na daardie eerste Hoëveld-donderstorm. Ek kan nie wag om op die stoep te sit en kyk hoe hy so oor die heuwels aangerol kom nie, met die wind wat die reuk van nat grond aan dryf nie. Ek mis die geluid van die reën op die sink dak en die vars gevoel wat die wêreld na ‘n nat bui het. Ek mis die groenigheid van die veld en bome en die reuk van blomme wat in die lug hang.

Dit is hoekom ek vanmiddag wanneer ek by die huis kom eers daardie reënstok gaan soek wat êrens in die huis rond lê. Dis mos nou een van daai tipe toorgoed wat veronderstel is om die reën te roep. ‘n Paar jaar terug het een van die huismaats so lekker met die ding en die tuin staan en speel toe daar die volgende oomblik een helse blikstemstraal die kragpaal naby die huis tref. Die huismaat was al in die huis en agter een van die banke in nog voordat die dreuning mooi gaan lê het en het met sulke groot oë die stok bo sy kop gehou en geskree: “Ek weet nie hoe om dit af te sit nie!”

Ek gaan die reënstok net so paar keer skud, ek belowe. Net sodat die stof kan gaan lê.