1-2-3 blog myself: Pak!

Die groot gepakkery is op ons. Die heeltyd het ek nog in my agterkop dat die groot trek nog ver weg is, totdat ek vandag skielik besef het dat daar nog net twee maande oor is en dat nou miskien ‘n goeie tyd sal wees om goed te begin uitsorteer.

Kobus het al lankal begin om sy goed te pak en hy maan my al vir die afgelope maand en ‘n half om dieselfde te doen, maar dit was nie totdat ek vanoggend self begin het om ‘n paar goed weg te pak dat ek besef het hoe ‘n groot storie hierdie gaan wees nie. Toe ek jonger was het my ouers gereeld getrek vanwee my pa se werk. So ek was toe relatief gewoond daaraan om elke nou en dan al my speelgoed en boeke gesorteer te kry, maar dit was ook nou al ‘n paar jare gelede. Selfs toe ons van die een kant van die huis oorgetrek het na die ander toe, was dit maar eintlik net meer ‘n verskuiwery van al ons goeters gewees en nie ‘n ware trek nie.

Eerstens moet daar nou rêrig van goed ontslae geraak word. Baie keer wanneer mens skoonmaak of van goed probeer ontslae raak eindig jy op om dit net weer so in die boks of terug op die rak te sit omdat jy sentimentele waarde daaraan heg of omdat jy dink jy dit eendag weer sal kan gebruik. Vanoggend was ek gelukkig in die regte bui gewees om eenvoudig goed weg te smyt. Ek was totaal ongenadig met die hoeveelheid goed wat reguit asblik toe is, soveel so dat Kobus my op oomblikke moes keer dat ek nie goed weggooi waaroor ek later spyt sou wees nie.

Ek het toe maar baie stadig deur die bokse en papiere begin gaan en dit het ontaard in ‘n heerlike trip-down-memory-lane met baie van die goed, soos van my ou universiteit-werkstukke en notas waarop ek afgekom het. Baie van die klasnotas lyk meer soos ‘n ouderwetse chatroom as studie notas soos wat ek en my vriende met mekaar gesprekke gevoer het onder die dosent se neus.

Ons het oor ander geskinder, kuiers beplan en gepraat oor flieks wat ons gesien het of wou sien. Dit het my ‘n oomblik gevat om te besef dat hierdie notas en papiere oor die 15 jaar oud was en die gesprekke het gegaan oor mense of dinge wat ek al lankal van vergeet het. Dit bly vir my weird dat mens op oomblikke in jou lewe so na aan ander mense kan wees en dan jare later nie eers meer hulle name of gesigte kan onthou nie.

Verder het die een werkstuk wat ek op afgekom het my verras met hoe in-diepte ek in ‘n stadium oor goed kon skryf, ek het nogal baie slim daarin geklink! Ek kan nou sien waar met dit kon verbeter het ek ‘n hoër punt kon gekry het. (Die dosent het ook so in haar kritiek geskryf.)

Ek dink ek sou dit nou baie meer geniet het om sulke werkstukke te skryf as toe. In daardie stadium wou ek dit net so gou as moontlik uit die pad gekry het. Ek het ook afgekom op artikels wat ek amper so tien jaar terug vir ‘n aanlyn-tydskrif geskryf het en dit het my sommer ‘n warm kol op die maag gegee om te sien hoe lekker ek toe geskryf het. Nie dat ek nie nou lekker skryf nie, maar dit het my jare gevat om weer terug te kom op die punt waar skryf vir my ‘n plesier is en nie iets is wat ek voel ek móét doen nie. Dit herinner my aan die feit dat ek ‘n talent gegee is, een waaruit ek plesier kan put en waarvan ek meer gebruik moet maak.

Genade, hier kom ek nog af op my papiere vir Amsterdam ook! My verblyfspermit en my brief van die Instituut en die briewe wat sê dat ek nie tuberkulose het nie en al die ander menigte burokratiese gemors wat so lank gevat het om uit te sorteer en wat geen mens in hulle regte mind sal wil hou nie.

Dit is dan seker ook hoekom mens so lank vat om te pak en waarom dit so moeilik raak om goed weg te gooi. Die trip-down-memory-lane verander in ‘n mugging en as jy nie versigtig is nie eindig jy in trane op die vloer midde die gemors aan’t huile oor die kanse wat jy verspeel het en die dinge wat jy nog wou gedoen het en hoe jy so mooi en maer was en dit nooit behoorlik waardeer het totdat dit gans en al te laat was nie.

Ag, miskien sal ek net die verblyfspermit hou ...