1-2-3 blog myself: Spinnerak!

Lente is in die lug en so ook blykbaar die hele wêreld se spinnerakke.

Ek dink nie woorde kan mooi die paniek beskryf wat ‘n persoon ervaar wanneer mens deur ‘n spinnerak loop nie. Daar is die eerste paar sekondes wat jy probeer uitfigure wat aan die gang is, dan die besef dat jy so pas in ‘n web gevang is en dan die pragtige karate-ninja dansie wat gepaard gaan met die paniek en daarna die gebruik van woorde wat die duiwel sal laat bloos.

Ek het nou die oggend my eerste een van die seisoen teëgekom by die hek op pad werk toe. Dit was nie die ergste een wat ek nog ooit in vasgeloop het nie, maar ‘n hele spinnerak-vrye winterseisoen het my ongelukkig so bietjie gedesensiteer tot die proses en gevolglik het ek soos ‘n persoon met Tourettes begin te kere gaan toe net een van die drade om my kop draai.

Hoekom moet dit altyd eerste vir mens se gesig gaan? Dis vir my die ergste. Daar is fisies miljoene ander plekke aan my lyf waar die blêrrie ding landing kan soek, maar nee, my gesig word altyd eerste getarget.

Wanneer mens dan uiteindelik daarin geslaag het om die morsige besigheid van jou af te kry, is jou lyf steeds oortuig daarvan dat daar nog van die web op jou lyf is en word jy hiervan bewus gemaak deur skim-sensasies wat vir die volgende uur oral oor jou lyf opduik. So traumaties was my ervaring nou die oggend dat ek selfs skim spinnekop-byte begin voel het en visioene gehad het van hoe die blêrrie ding besig is om die flamenco te dans op my rugstring en sy gifgevulde-kakebeentjies in te sink op elke sagte plekkie wat hy kry.

Want dit is natuurlik die grootste rede waarom mens daardie belaglike dans begin doen. Jy besef dat jy so pas binne ‘n web ingeloop het wat die inwoner besig was om op daardie oomblik te spin. Nie net het jy huisbraak en grootskaalse skade gepleeg nie, maar jy het nou net ‘n dingetjie kwaad gemaak wat baie klein en heel moontlik baie giftig is en op daardie spesifieke oomblik enige plek op jou lyf kan wees.

Dit is gelukkig baie raar dat die inwoner van die web wel saam met die web op jou lyf beland en besluit om wraak op jou en al jou nageslagte te neem, maar dit gebeur soms tog. Soos die tweede web van die seisoen, skaars twee dae na die eerste insident. Ek het skottelgoed gestaan en was, hoor my lied, skottelgoed gestaan en was en toe ek omdraai is daar ‘n web oor my gesig. Na 10 minute van paniek skree en alle insekte verwens het ek gedag als is nou klaar en ek kan aangaan met my lewe, totdat ek op my arm onder my trui iets voel kruip. Ek dag toe maar dis die gewone skim-gevoelte, maar gelukkig het ek my mou in elk geval opgelig, want daar kom die lekker vet knopie-spinnekop op my arm afgewals.

Wat hierop volg sal ek liefs aan die verbeelding oorlos, maar nodeloos om te sê het daar heelwat skottelgoed in die slag gebly.

Ek sal maar vir die volgende paar maande ‘n stok voor my rond swaai, net om seker te maak ek loop my nie weer in ‘n ding vas nie.