Bixinibi: Belydenis van 'n regterbreiner

Ai tog.  Vanaand het ek ‘n grrrruwelike roskam gekry omdat ek iemand alweer, en moet ek erken, effe superieur, as "ou linkerbrein" aangespreek het.  (Daarmee verwys ek na die rasionele eerder as intuïtiewe.)

Die ding is: my hele lewe lank het ek dom gevoel.  Omdat in ‘n wêreld waar feite aansien bepaal is die linkerbrein (logika, boekkennis) koning.  ‘n Mens sal net weet wat ek bedoel as mens aan die ontvangkant was van opgetrekte wenkbroue, suggies, giggels as mens al weer nie weet wie die Booker-prys gewen het nie.  (Is daar nou weer so ‘n prys?)

En die ding is: diep, diep in my het ek nooit régtig gevoel ek is dom nie.  Daarvoor verstaan ek te veel op ‘n "te onverstaanbare" vlak.  Daarvoor voel ek mense te veel op ‘n "te onverstaanbare" vlak.  

Maar, daarmee saam en punte en dinge soos die abc-klas het ek dit uiteindelik begin glo; dat ek dom is.  En ek het my adult lewe begin as ‘n lamtiet, skaam, onseker konformis.  

En nou, op ‘n gemaklike 42, is daar jou wrintiewaar weer iemand wat my onbeholpe en ‘n kind noem.  Ek praat nou van my laaste blog.  Die een wat die dame so irriteer het.  (Ek neem aan sy is ‘n dame, want sy is baie geleerd.) 

En ek dink en ek dink en ek dink.  Wat voel ek.  Wát dink ek.  My eerste reaksies is die reaktiewe:  seergemaak.  Verontwaardig.  Snotty.  Moedeloos.  Die reaksie kom uit my belief-sisteme uit.  Beliefs oor myself. 

Aangeleer. Gekultiveer. Gedissiplineer. Dit wat in my ingeprent is: om te konformeer.  ‘n Seker vryheid binne ‘n patroon uit te leef.   (Volgens my.  Ek sou dink dat die blog onder die hofie "Opinies" verskyn, wat die ooglopende ooglopend sou maak.  Vir dié met die kennis sonder die insig)

Vir ‘n oomblikste oomblik, het ek weer dom gvoel.   Moet ek erken.  Maar ek het ‘n paar goed onthou.  Kennis in boeke bring nie lewenservaring nie. In any case nie my eie nie.  Niks word tog mens se eie as dit, wel, nie ervaar word nie.  En almal weet dis lewenservaring wat wysheid bring.  En ek juig dat ek weet ek gaan ‘n wyse oue wees.

Om te onthou of nie te onthou nie.  Weet jy, omdat ek so min weet van so baie, is ek baie keer stil in gesprekke. (My vriende sal histeries lag as hulle dié hoor.)  Maar ek het baie vrede.  Ek is lief vir mense.  Ek wonder partykeer, hierdie's wat so helse praat om tog net hulle kennis te kan deel (ek doen dit ook, dis ‘n proses); wanneer dínk hulle as hulle so heeltyd práát.  Of is dit soos ‘n recording.  Jy druk net die required button, dan spew jy die kennis uit.

So, ek het so deur die laaste ruk bietjie jammer begin voel vir linkerbreiners.  Ek weet ek weet, ek klassifieer royally, maar na vanaand is ek seker ook daaróór.  Ek bedoel, het jy al ooit ‘n pad probeer verduidelik aan ‘n linkerbreiner.  Hulle is so ontsettend onseker.  Hulle moet die hele tyd die feite check.  En as jou kleurvolle verduideliking nie by sy prentjie pas nie, kry hy dit willens en wetens nie.  Nie eers die begin van die verduideliking nie.  En linkerbreiners kan soms so ontsettend stadig snap.  Ek meen ek is al by hoofstuk twee en jy werk nog aan die title.   Mens hoef baie minder woorde te gebruik in ‘n gesprek met ‘n regterbreiner.  Because they get it, they don’t have to understand it.  Jy weet.  

So het ek begin dink dat linkerbreiners ietwat beperkende vermoëns het.  Wat ek moet erken, ek baie sterk oorweeg het na die kommentaar.  Dat mens met ideologie en geskiedenis probeer wegverduidelik wat baie duidelik is:  Dat daar tydens apartheid nie met liefde opgetree is nie.  Maak nie saak wie het ook wat gedoen nie.  Vanuit my oogpunt, is daar liefdeloos opgetree.  En nou, baie eenvoudig, moet die liefde weer gegee word.  Op welke manier ookal.  So duidelik.  Dat alles eintlik oor die liefde gaan.  En dat ons almal broers en susters is, welke velkleur ookal.

Natuurlik is ek verkeerd om na linker- of regterbrein te verwys.  Ons almal should be integrated van beide kante, so to speak.  ‘n Heel wese.  En ons moet mediteer. Dat ons harte kan oop.   En ons die wêreld weer mooi kan maak.  Nee wat, soos ek vir iemand gese het, vir ‘n slim mens is kan jy darem baie dom wees.  

En vir jou hoop ek dat jy iewers in ‘n woud sal gaan stap.  En perfekte stilte sal kry.  Dan sal jy weet waarvan ek praat.