Branders: Seksieste seks in die hartland

Sit die ou oom nou so en wieg in sy stoel op sy Karoo-stoep en beduie met sy kierie so oor die dorre aarde heen, flip-flop wollerige pantoffels aan die voete. Geen skaap in sig nie, geen plant nie, geen blommetjie nie, net grond en sand en klippers en gesteentes wat soos bourommel lyk.

Maar: “Ma! Daar kom ‘n wolkie! Lyk na reën!” Die antie kom met ‘n japtrap stoep toe, voorskoot tussen die bene. “Ou Pappa”, sê sy, “het ons genoeg droog-lê-plek as dit sou sous? Die sinkdak lek al van vanmelewe se dae af, en ek kan nou nie eintlik met so ‘n gegieter oor my kop uitslaap nie!”

“Don’t you worry,” sê die oom. En hy is nogals nie Engels nie. “Ek sal vir ons ‘n droë plekkie vind. Want slaap gaan jy slaap, my skat, reënwater of te not!”

Die antie glim. En swarrel terug kombuis toe, haar samp is besig om aan te brand.

In Phuket, die toerisme-hartland van Thailand, sit ons by die kroegtoonbank van Club 44. “Blues & Rock & Roll: Kata Beach, Phuket,” sê die T-shirts. Die eienaar is ‘n fors man, Arabies, met ‘n mooi baard en oraloor in wit geklee. Hy vra nie “fist time in Thailand?” nie, hy sê: “Jous ouks are from Africa, I can see… There’s a hell of a difference from Americans, you are real, you’re not junk food babies, you are no puppies, you are from the homeland, you and me, we brothers! Soash Africa, I presume?”.

Ons knik, en die shooters en T-shirts reën gratis op ons af asof ons saam met die oom op sy stoep wag op die wolkie om groter te word.

Ons sien dinge wat moeilik is om te vertel. ‘n Bromponie met ‘n side car rammel verby met ‘n brandende houtskool-vuur wat die verkoopbare eetgoedjies warm hou: spicy rice, crispy prawns, sweet and sour pork, cling-cling beef and chillies en hoenderpote wat lyk of hulle al klaar die Comrades gehardloop het. En moenie van die “watersakkies” vergeet nie, ‘n egte Thaise gunsteling, propvol groente en goetertjies soos lip-lekker lieste, vars on-onne, smetterige slons-pampoene, bibberende berghange en you don’t want to know what else.

Ons hou maar in die kroeg by die karige spyskaart op hande. Steak & chips, chillie chicken & chips, eggs & chips on toast. Die Arabier is baie gasvry, sy voorarms in sy skrapse wit gewaad en wit sarong om die heupe lyk soos ‘n advertensie vir Builder’s Warehouse wat ‘n spesiale reis-promosie in die Ooste het – alles span waar jy liewer nie gespan wil word nie.

Ons bestel maar ‘n ietsie. Met chips. Wat anders? “Soon-soon”, sê die Arabier. “You wait, I’ll plate!”

Ons drink ‘n besadigde drienk, ontmoet ‘n vrou wat rooi rose verkoop en toe sy vra,  sê ons nee ons wil nie hê nie. Toe haal sy haar plastiese Bingo-stelletjie uit en die Arabier verduidelik: jy speel saam, as jy verloor, moet jy ‘n roos koop. ‘n Minuut of twee later koop ons maar die roos…

Ja, daar is fantastiese wedervaringe in Thailand. Die eilande (ons was selfs op die beroemde James Bond-eiland), die drywende water-restaurante, die verskillende markte wat jou kop en jou beursie stom sal slaan met wat jy vir bitter min in die hande kan kry, die gasvryheid van mense wat nie gasvry teenoor jou hoef te wees nie, die bekostigbare vyfster-akkommodasie van gastehuise tot hotelle tot woonstelle wat jouself  nie arm maak nie, die mooiste wit strande met palmbome en louwarm seewater, lekker kos wat jy nog nooit in Suid-Afrika ervaar het nie.

Maar terug. Dankie. Net om te hoor die Karoo-oom lê inderdaad in sy tuis-bed. Beroerte. Nadat die hospitaal hom gestabiliseer het.

Mamma piekel maar die chicken-noodle-soppies aan, ‘n ou toastie met Marmite, swart rooibostee met baie suiker, en sy lees vir hom voor uit Leipoldt se Polfyntjies vir die proe.

Vra die oom: asseblief, ‘n skryfblok, of ‘n stukkie papier. En ‘n pen of ‘n potlood. En, vir oulaas, ‘n Bolandse rooietjie.

Die antie skarrel, vind wat haar man soek. “Hier pappa, pen en papier, en ‘n wyntjie, kan ek jou ophelp teen die kussings?” Sy help hom. Hy sê dankie. En begin skryf:

“jy is vir my die blink tussen die grou
die kappertjie-kleure wat my nog altyd omvou
jy is my oggendkoffie
my middagtee
my speelse tokkelossie
wat my omarm en betree
jy is my boerbeskuit
my tamatiebredie en my melktert
jy gee my in my heimwee ‘n karossie
jy weet wanneer om tyd aan my te bestee
jy is die seksieste vrou in die hartland
met my trouring hou ek ‘n ewige band”

Die antie gaan lê sagkens langs haar Karoo-man. Sy skuiwe haar arms rondom sy lyf. Sy sê niks nie, dis nie nodig nie. Sy hou hom net en druk haarself teen hom vas. Die papiertjie met die oom se geskriffie fladder vloer toe.

Uiteindelik: “Pappa?” Nie ‘n geluid nie. “Pappa?” Die kussings woel so ‘n bietjie. “Ounooi, sal jy my oë toemaak?”

Terug in Suidelike Afrika is Thailand se meisietjies en mannetjies vergete, ons is back to normal. Ja, beskuldig ons maar van seksuele barbaarsheid, maar ons het nooit van die spyse van die tafel geët nie. Bloot waargeneem. En ons weiveld is versterk met “what is going on over there”.

In die Karoo is die stilte in die slaapkamer byna hoorbaar. Die wolkie het toe nie reën gebring nie, die lekkende sinkdak is vir eers gespaar. Die wyn staan onaangeraak op die bedkassie, nie eens ‘n lip-merk op die glas nie. Die antie sit met haar man se kop op haar skoot. Sy oë is toe. Sy het die fladder-papierjie in haar hand.

“Jy is die seksieste vrou in die hartland…”