Fliekvlooi: Oorgroeide tiener, dié Mavis

Die onlangse nuus dat Charlize Theron 'n baba aangeneem het is nie uit alle oorde in haar geboorteland goedgekeur nie, om verskillende redes wat enige sosioloog of gedragswetenskaplike sou interesseer. Maar één ding is nou maar eenmaal wors: sy beskik oor 'n unieke talent en haar akteursloopbaan spreek daarvan.

Charlize Theron was al 'n oortuigende glans-aksievrou (The Italian Job), 'n skitterende sci-fi-tipe superheld (Hancock), 'n tragiese heldin (The Cider House Rules), 'n onverfynde, oorgewig en ook tragiese reeksmoordenaar (Monster) asook 'n versukkelde enkelma in North Country -- om net 'n paar rolle te noem. Sy skram nie terug vir 'n uitdaging nie en ly beslis ook nie aan ydelheid nie, want sy het al in meer as een rol haar natuurlike skoonheid heeltemal verdoesel.

In Young Adult is sy Mavis. En Mavis is soos die tieners vir wie sy skryf: vlakker as 'n visdam. Sy is in haar laat dertigs, maar van volwassenheid is daar geen sprake nie.

Mense reageer soms eienaardig as hulle by dié punt van hul lewe kom. Vir Mavis is dit duidelik dat haar lewe betekenis kort, maar dis gou vir die kyker duidelik dat sy die verkeerde perd opsaal om die probleem te probeer oplos. Sy besluit om die pad te vat na die dorp waar sy grootgeword het en haar skoolliefde te gaan "opeis". Die feit dat hy getroud is en pas vir die eerste keer pa geword het skeel haar min. Mavis wil vir Buddy hê en Mavis gaan vir Buddy krý. In haar kop is dit asof sy hom van sy "lewenslot" moet gaan "bevry".

Daar is mos niemand so blind soos diegene wat nie weet dat hulle nie weet nie.

Sy laai haar stomme wollerige skoothondjie in 'n drasak, spring in haar Mini Cooper, sit 'n kasset met haar en Buddy se ou vry-musiek aan en daar trek sy (sonder veiligheidsgordel, het ek opgelet) om "haar man" te gaan haal.

Gaandeweg leer mens Mavis ken en dis nie 'n mooi prentjie nie. Sy drink en vloek soos 'n matroos; sy verwaarloos haar brakkie; sy minag haar ou skoolmaats; sy gee geen erkenning aan haar ouers nie --  kortliks: sy ly aan 'n opgeblaasde ego en eiegeregtige arrogansie soos wat mens min teëkom. Haar selfbedrog maak dat sy ook geen empatie met enigiemand het nie.

Sy trap sonder gewete gate deur die siel van enige kwesbare medemens wat die ongeluk tref om met haar te doen te kry.

En tog: hier en daar slaan tekens van haar weerloosheid deur. Theron se uitstekende spel werk mee om jou te boei en te laat uitkyk vir enige tekens van medemenslikheid, van eenvoudige outydse ordentlikheid wat dalk in Mavis skuilhou. Hoekom drink sy so baie? Hoekom trek sy kompulsief die hare uit haar kop? Hoekom lyk sy soms so verlore, ten spyte van haar bravade?

Maar wees gewaarsku, mens se simpatie hou nie te lank nie.

Daar bestaan nie 'n reël wat sê mens moet van 'n fliek se protagonis hou nie. Dis bykans onmoontlik om van Mavis te hou. Maar dit is 'n uitstekende swart komedie, ontdaan van enige sentiment en goedkoop truuks.

Soos een internet-resensent dit beskryf het: "... suur soos 'n asyn-suigstokkie, versluier Young Adult sy briljante, dapper en asemrowende siniese hart in die oppervlakkige smaakloosheid van kommersiële komedie." Dit breek stelselmatig al die stokou sentimentele illusies oor skooldae, kleindorpsheid, seksualiteit en die menslike vermoë om te groei, te leer en/of te verander af.

Idealiste en optimiste sal daarna dalk 'n stywe drankie nodig hê, maar gaan kyk gerus na dié buitengewone fliek.