Fliekvlooi: Na Rome, met liefde

Soos meeste fliekvrate weet, is daar sowaar maar net één Woody Allen. Met aanhangers wat ook nie sommer net van hier is nie.

Want soos wat Woody Allen se buite-die-kassie-rolprente nie noodwendig in Jan Alleman se smaak val nie, net so -- vermoed ek sterk -- is sy bewonderaars in 'n spesiale klas van hul eie.

Oor smaak is dit moeilik om intellektueel te debatteer, al sê die belangrike rolprentkritici ook wát. Mens kan tegnies raak en sekere gebreke en/of prestasies in 'n prent uitwys, maar as die storie, verfilming, rolverdeling en draaiboek nie met jou "praat" nie, is daar weinig genot in die ervaring te vind.

Daarom: moenie deur flou resensies verhoed word om hierdie fliek te gaan sien nie.

Woody Allen is tans besig om Europa die hof te maak. Stad vir stad, storie vir storie -- en dit kan net wonderlike fliekfeeste in die vooruitsig stel. Verlede jaar was die  magiese Midnight In Paris, vanjaar is dit To Rome With Love.

En ís die fliek nie sprekend van die vreemde paaie en kostelike voorvalle waarop die liefde 'n mens soms kan meesleur nie!

Die draaiboek is spelerig en verleidelik, met niemand anders nie as die robuuste Penelope Cruz as die stoute prostituut wat haar glad nie steur aan die preutser karakters wat sy teëkom nie.

Rome is mooier as ooit, romantieser as ooit. En die vier verweefde verhaaltjies wat hulle daar afspeel bring die een verrassende wending na die ander. Jy kan maar net lag. Dit gaan hoofsaaklik oor hoe die lewe -- en die liefde -- buite die gewone reëls met jou te werk kan gaan.

Woody Allen is self ook weer te sien in een van die rolle, dié van 'n pa wat met sy vrou (nommerpas vertolk deur Judy Davis) in Rome is om hul dogter se aanstaande te ontmoet. Jerry in in die opera-besigheid en hy verloor weldra belangstelling in sy aanstaande skoonseun wanneer hy dié se pa in die stort hoor sing. Dit lei tot een van die snaaksste verhaaltjies wat ek nog op die silwerdoek gesien het.

(Die musiek, soos altyd met 'n Woody Allen-rolprent, is regdeur voortreflik.)

Jesse Eisenberg is Jack, 'n voornemende argitek wat swig voor die aanloklikheid van sy geliefde se vriendin. Dié is 'n aktrise op besoek aan Rome. Hierdie verhaaltjie is klassiek Woody Allen-styl: Jack se flater wys uiteindelik net weer hoe mens jou kan misreken as die wellus jou beetkry.

Alex Baldwin het 'n interessante rol in hierdie segment. Hy verskyn en verdwyn soos hy goeddink, terwyl hy Jack probeer waarsku teen sy dwaasheid. (Daar is mos gewoonlik so 'n bietjie magiese realisme in Woody se flieks.)

Dan is daar die pasgetroude paartjie wat in Rome is sodat die man (Antonio) se familie sy bruid kan ontmoet. En dis hier waar die wulpse Penelope Cruz almal se lewe 'n bietjie interessanter maak...

Die laaste verhaaltjie dryf lekker die spot met die geneigdheid om glansmense te skep uit mense wat nie regtig die nodige substansie het om dié roem te regverdig nie. Roberto Begnini (wie onthou nog Life Is Beautiful?) vertolk die rol van 'n gewone man wat oornag beroemd word, deur paparazzi en die publiek oorval word terwyl sy aanvanklik verbasing in gloriegebaaide plesier verander. Wat onafwendbaar tot ontnugtering lei.

Dis 'n fliek oor die menslike toestand. Wat ou Woody soms effens oordryf om 'n punt te maak. Maar wat altyd maar deel bly van ons ondermaanse bestaan.

Mens kan maar net lag...

Gaan kyk en geniet!