Gay oog: Vir prof. Pierre de Vos

Ek lees die storie oor grondwet-kenner prof. Pierre de Vos die afgelope Saterdag in By.  Ek wil kommentaar lewer, maar ek kan nie, nie dáár nie, want dit is nie oopgestel vir kommentaar nie. 

Ek wil dus nou hier op my blog reageer op verskeie aspekte van die artikel.

Pierre, ja, jy kon in 'n ideale lewe versigtiger gewees het.  Ek weet ek het al 'n man gesoen met MIV, en dit was lekker.  En daardie lekker lei baie onverwags dalk na ander lyflikhede.  En wie kan met eerlikheid vir my vertel dat daar ALTYD in die hitte van die oomblik 'n kondoom gebruik word?  Hoeveel "glipsies" was daar al gewees op hierdie aarde?

Ek hou daarvan dat jy erken dat jy skaam was, en gedink het oor wat die mense gaan sê.  Hierdie twee gedagtes is volgens my die kern van baie innerlike konflik.  Ek hanteer hierdie MIV-ding bloot soos 'n nare virus.  In my leketaal is dit 'n nare gogga.

Hierdie gogga het ten onregte 'n stigma.  Dit laat my dink aan die storie wat vertel word van my ouma en tannie wat gaan kuier het by ouma se suster, tant Sus.  Voor die besoek het ouma al gewaarsku dat hulle om hemelsnaam net nie moet ja se vir koffie nie.  Tant Sus bied koffie aan, en my tannie se ja, hulle sal graag koffie drink.  Toe kom sy agter dat tant Sus 'n onderbroek gebruik om die moerkoffie in die erdeketel mee te maak.  En dit was my ouma se primêre probleem.  Net die idee het haar totaal afgesit.  Dit was nie die lap van 'n langbroek nie, nee 'n onderbroek.  My eie reaksie op die verhaal was aanvanklik ook een van:  "Hoe kon tant Sus so iets aanvang? "

In nabetragting moes ek erken dat hierdie saak 'n emotiewe kant het.  Ons kan net nie onderbroek en koffie-drink langs mekaar sit sonder om te voel dit hoort darem nie bymekaar nie.

Sit ons dan gemaklik MIV en soen bymekaar?  Wees maar eerlik.

Ons sit baie meer gemaklik die woorde MIV en vrek-op-hope langs mekaar.  Of so hoor ek alte dikwels.  En dit is gewoonlik "hulle" wat verdien om te vrek-op-hope.  Ai toggie, dit is mos 'n baie duidelike vooroordeel.  Eintlik 'n onhoudbare vooroordeel.  Hoe kan ek my medemens dood toewens en nie lewe nie.  Dit is tog onmenslik.  Met daardie uiting is dit asof ek self die spreekwoordelike sneller trek.

As ons ongemaklik is met soen, hoeveel te meer nie met "die daad" nie.  Ons is maar lugtig om oor ons sekskapades te praat.  Maar as daar nou één gogga was wat ons gedwing het om daaroor te praat was dit MIV.  Almal het besef dat kinders ingelig moet wees oor MIV.  En ironies genoeg dit is omdat ons ons kinders 'n goeie lewe toewens dat ons dit doen.

Ek wens elke mens met MIV 'n goeie lewe toe.  Ek is egter nie blind vir die vooroordeel van die onderbroek-koffie nie.  Soen jy skielik versigtiger as jou partner MIV het, of is dit andersom.  Selfs een van my ander nugter vriende reken dat as mens dalk 'n seertjie in jou mond het moet jy oppas.  Ons het darem 'n ingeboude radar vir selfbehoud!

Dit is beter om al jou partners te hanteer as MIV positief, maan my dokter.  Al is jy in 'n sogenaamde monogame huweliksverhouding moet jy onthou dat jou maat se status enige tyd kan verander.  Almal wil altyd vreeslik vinnig verduidelik waar sy MIV vandaan kom.  Asof die omstandighede waaronder dit verkry is mense se vooroordeel moet wegneem.  Amper soos tant Sus se onderbroek.  As ek nou begin beduie hoe swaar sy dit gehad het in die oorlogsjare, en dat dit haar geleer het om letterlik alles te herbruik omdat hulle in daardie tyd honger geken het, is dit om die mens daaragter te sien en empatie te ontwikkel.

"Ek aanvaar jou soos jy is," is Christus se boodskap.  Ek aanvaar jou met MIV.  Ek aanvaar jou, maak nie saak hóé jy MIV opgedoen het nie.  Weens 'n bloedoortappingfout of watookal.

Ek het empatie.  Ek wil jou hand vat en jou gerusstel: ek gee om.  En kan ek jou die broederlike kus gee?  Kan ek jou styf teen my vasdruk dat vel vel kan aanvaar?

En sou jy tant Sus se koffie gedrink het?  Ek dink ek sou.  En ek sou dan ook soos Pierre kon sê: "Ek was lanklaas so gelukkig".