Klipsop: ‘n Anderste Kersfees
2012-12-18 11:42
- Artikelopsies
- Deel
- Kry Rapport op
Ons is nou al vir jare weg uit Suid-Afrika en begin half gewoond raak aan die manier waarop Kersfees hier in die vreemde gevier word.
Kersfees begin vroeg in Kanada. Die eerste tekens is reeds in Oktober in stokperdjiewinkels te sien. Die meeste goed op daardie rakke moet nog gebou, gestik, geverf, geborduur, of op ander maniere gemaak word. Charlene het vir een hele November elke aand aan klein Kerskousversierings vir die Kersboom geborduur – altesaam 48 kousies. Elkeen spog met ‘n Kersmotief in fyn kruissteek. Hierdie is een van die mooi Kanadese tradisies wat ons aangeneem het. Baie Kersgeskenke en Kersversierings is handgemaak en die meeste word kosbare erfstukke.
Soos ander Christene regoor die wêreld, herdenk ons Christus se geboorte op Kersdag, al besef ons dat dit nie regtig Sy verjaarsdag is nie. Ons aanvaar dat dit lankal nie meer net ‘n godsdienstige fees nie. Die huis van ons Sikh Indiër bure spog gewoonlik met van die mooiste Kersversierings in die straat. Gelukkig is die gees van “gee” en “omgee” steeds met ons, al is Kersfees ongelukkig ook deesdae ‘n fees van uitspattighede. Maar dis ‘n storie vir ‘n ander tyd.
Vir die meeste kinders is Kersfees hopelik ‘n tyd van wonderwerke, met magiese figure en kammalande wat vir ‘n klein rukkie werklikheid word. Kinderlike onskuld gaan so gou verby; dis goed om dit vir ‘n rukkie te koester. Ons gesin geniet hierdie gedeelte van Kersfeesvieringe; Kersvader woon nie verniet in die noorde van Kanada nie!
‘Tis the season for giving word ernstig opgeneem. Teen November word Kanadese daaraan herinner dat dit haas tyd is om skoendose vol geskenke by die naaste Samaritan’s Purse-depot in te handig. Hierdie projek sorg daarvoor dat geskenkies aan behoeftige kinders regoor die wêreld afgelewer word – ook in Suid-Afrika.
Duisende mense vul skoendose met sorgvuldig uitgesoekte geskenke: speelgoed, skoolbenodigdhede, lekkergoed, sepies, tandeborsels, waslappies, ens. Ek plaas gewoonlik ook ‘n paar pakkies groentesaad onder in myne.
Feitlik almal neem deel: koerante, skole, kerke, besighede. Selfs inwoners van ouetehuise vul skoendose vir die mees weerlose kinders van die wêreld. Besighede lewer sommer self die skoendose wat hulle werkers gevul het, by die depots af. Lugrederye vervoer gewoonlik die vraghouers geskenke gratis na hulle eindbestemmings.
In die begin van Desember raak dit al deksels koud en op baie plekke lê die sneeu reeds dik. Gelukkig is die klimaat in ons kontrei meer gematig, maar ek is nogtans baie bly oor sentrale verhitting! Kanadese huise is altyd knus en snoesig.
Feesliggies buite aan huise is ‘n ou tradisie, selfs op plekke waar die kwik tot minus 30°C kan daal. Dis ‘n groot operasie. Ons haal die swaar houers vol Kersversierings van die boonste rak in die tuinhut af en sukkel daarmee aan huis toe. Die dosyne stringe liggies word ontrafel en gegroepeer: dakligte eenkant, netligte vir die struike op ‘n ander hoop. Alle huise het buite kragproppe, spesiaal vir Kersversierings.
Dis altyd vrekkoud wanneer ons die tuin en die buitekant van die huis versier. Charlene haak die liggies teen die geut vas. Sy’s op en af met die leer, en haar hande is naderhand blou van die koue, ten spyte van die handskoene. Hierdie was eers Pierre se jop, maar ‘n knievervanging en rugprobleme het hom buite aksie gestel.
Ek gooi veelkleurige netligte oor die kleiner struike in die voortuin en vleg stringe ligte deur die groter bome se takke, Die holly (hulsboom?) se doringerige blare veg verwoed terug en steek selfs deur my handskoene. Al die stringe liggies moet natuurlik met elektriese verlengingskoorde aanmekaar geheg word – ‘n hele operasie.
Ons maak die twee spiraal Kersbome met die flitsende ligte op die grasperk staan en verlig die paadjie voorstoep toe met ‘n ry regop, verligte versierings wat soos candy canes lyk. ‘n Versierde, nagmaakte Kersboom word by die voordeur staan gemaak. ‘n Paar denne en blomkranse word opgehang en die voorkant van die huis se ligte word vervang met groenes en rooies. Ons is yskoud as ons heelwat later dankbaar ons hande rondom die warm bekers Milo vou.
Volgende op die lys is Ruby, ons kleindogter, se besoek aan die mall se Kersvader vir haar amptelike Kersfoto. Die winkels is vol pragtige Kersuitrustings vir die kleingoed, spesiaal vir hierdie doel. Daardie Kersrokkie moet perfek wees. Ruby en hierdie spesifieke mall-Kersvader is al ou vriende. Hulle eerste foto saam is geneem toe sy maar net nege maande oud was. Die nuutste foto word in ‘n raam geplaas en saam met al die voriges by die kaggel uitgestal.
Voedselbanke en sopkombuise plaas gewoonlik groot dromme voor in al die supermarkte vir donasies van kos en lekkernye. Mense is vrygewig en die dromme word ‘n hele paar keer per dag leeggemaak. By die plek waar Kersfoto’s saam met Kersvader geneem word, vorm (nuwe) speelgoed wat vir behoeftige kinders geskenk word, ‘n yslike piramide. Elkeen koop ‘n ietsie ekstra.
Ons kies ons vars afgekapte Kersbooom by ‘n plaaslike supermark en dit word met groot gesukkel met die trap opgedra. Die boomstaander het ‘n spesiale reservoir vir water, want die boom moet deurgaans natgehou word. Die hele gesin help om die boom en die binnekant van die huis te versier. ‘n Speelgoedtreintjie se spoor word versigtig rondom die boom opgestel en ons speelgoedtreintjie doen sy eerste oefenlopie. Dis nog ‘n Kanadese tradisie wat ons ons eie gemaak het.
Groot potte vol poinsettia plante bring die natuur binnenshuis. Daar’s ‘n Adventkalender vir elkeen en ons seun se skets van Kersvader op ‘n donkiekar in die Karoo, word bokant die kaggel opgehang. Pierre het vir my een jaar ‘n pragtigte hout Bethlehemstal gemaak en dit kry ‘n ereplekkie op die ou sederkis. Die klein Kersbeeldjies pas perfek daarin.
Die hele huis word gevul met ‘n salige dennegeur.
Ruby skryf ‘n lang brief aan Kersvader. Dit moet netjies en net reg wees. Selfs die koevert word versier met prentjies. Die brief word versigtig op die hoek van die buffet geplaas. Dis waar Kersvader se elwe dit oornag sal kom afhaal.
Die volgende oggend is die brief weg, maar die elf het blykbaar ‘n klomp feetjiestof verloor, want sy klein voetspoortjies is oral in die fyn goue glinsterstof sigbaar.
Kersvader se brief aan Ruby word die volgende nag afgelewer, en weereens is daar tekens dat die elfies wel daar was. Hierdie keer is die glinsterstof groen.
Toe ons eie kinders klein was, het my man gewoonlik Kersvader se brief geskryf, met baie spesifieke opdragte, onder andere hierdie een aan ons seun: “Onthou om elke dag die hond se dinges op die grasperk op te tel.” Pierre het baie moeite gemaak. Selfs die seël op die koevert is versigtig geteken. Deesdae kan Charlene dit sommer op die rekenaar doen, en dis ‘n kunswerk op sy eie. Ek weet Ruby sal haar briewe vanaf Kersvader – net soos haar ma en oom voor haar – vir altyd bewaar.
Vir my is die voorbereidings vir Kersfees amper net so lekker soos Kersdag self. Daar word vir dae lank koekies gebak. Charlene en Ruby bou ‘n gemmerkoek huisie wat net so mooi is soos die nare heks se lekkergoed-huis in die Hansie-en-Grietjie storie.
Ons, vriende en die bure deel geskenke uit en die vrag geskenke onder die Kersboom word elke dag groter.
Uiteindelik is dit die 24ste Desember.
NORAD (North American Aerospace Defence Command) rapporteer regdeur die dag hoe Kersvader se reis deur die lugruim vorder. Kinders kan ter enige tyd op hulle webwerf kliek of op TV gaan kyk waar hy was, en waarheen hy volgende oppad is: Nieu Zeeland, Australië, Asië, Afrika, Europa… en dan uiteindelik! Noord-Amerika. Hier word sy sleë gedeeltelik deur vegvliegtuie vergesel en daar is selfs onderhoude met die vegvlieëniers. Almal speel saam!
Oukersaand is rustig in die Kotzé-huishouding. Al die voorbereidings vir die groot dag is afgehandel. Ons spandeer die aand gewoonlik gesellig voor die televisie. “The Nativity Story” met Keisha Castle-Hughes as die jong Maria, is ‘n gunstelingfliek. Die Kersverhaal is gewoonlik Ruby se slaaptyd storie, maar ons almal geniet om saam te luister terwyl Charlene dit voorlees.
In Kanada is die meeste kerkdienste op Oukersaand. Dis ook gewoonlik wanneer Kanadese hulle hoof Kersmaal geniet. Ons verkies steeds ‘n Kersdagete.
Net voordat sy gaan slaap, hang Ruby die towersleutel vir Kersvader aan die buitenste voordeurknop. Hy is die enigste een wat die deur daarmee kan oopsluit. Sy koekies en melk word op die koffietafel geplaas, saam met ‘n bakkie hawermout vir sy bokke.
Ek word in die middel van die nag wakker. Buite skyn ‘n helder goue glans wat die hele omgewing verlig. Dis doodstil. Ek staan op en loer deur die venster. Sneeu sif saggies neer en alles is reeds deur ‘n digte wit laag bedek.
Dit gaan ‘n wit Kersfees wees…
