kop-op-'n-blog: Prys van kinders

In die tou by Dis-Chem was daar die ander dag ‘n dogtertjie wat duidelik verveeld was (ons volwassenes was ook verveeld – so ‘n tou beweeg soms maar stadig) en luidkeels op haar ma geskree het. Die ma probeer haar paai, maar rig niks uit nie. Ons ander hou ons maar beleefd en probeer anderpad kyk.

As so ‘n getreiter egter aanhou en aanhou  – die kind kyk die ma uitdagend aan en skree dat sy haar haat en dat sy wil loop, ensovoorts, en die ma hou maar uit – word dit later te veel vir die toustaners en -sitters.

Ons kyk veelbetekenend na mekaar, een vrou beduie selfs aan die ander hoe sy haar ‘n raps of twee sou gee, maar wat kan ons doen behalwe uithou of padgee?

En vandag vertel ‘n vriend hoe onhoudbaar hy die gesin se Kersvakansie gevind het oor die manier waarop sy kleinseun grootgemaak word. Alles draai om hom, die volwassenes sit in ‘n kring om hom en koer en hy kan niks verkeerd doen nie.

Hy beweer daar is twee uiteenlopende maniere om kinders groot te maak. Dit het duidelik geword in sy huis: die een is die moderne styl wat alles oulik vind en alles toelaat met die kind as middelpunt van die huishouding, en die ander, outydse opvatting is dat die huishouding moet voortgaan soos vroeër en die kind moet daarby aanpas of inpas.

Dit is natuurlik so dat dinge drasties verander het, veral deur bemarking, want nou móét ‘n baba so ‘n babawaentjie en sulke meubels en klere en kos kry. En natuurlik speelgoed wat kwê en ratel en lawaai maak terwyl allerhande ligte flits. Daar is omtrent nie meer speelgoed wat geen battery nodig het nie of wat nie van plastiek (in China) gemaak is nie.

Daar is tallose boeke oor die baba se eerste maande, baba se siektes, baba se dit en dat, voordat jy nog by die kleuter uitkom. En daar leer die nuwe ma wat goed en wat sleg is. Wat ma sê, is natuurlik verkeerd en outyds.

Die manier hoe ons ons kinders gevoed het (tog net nie ‘n finger biscuit nie – die suiker! of biltong nie – die sout!), is nie meer goed nie. Jy kan nie normale pap gebruik nie, dit moet spesiale babapap wees. Jy kan nie die aartappels en pampoen en sous wat die gesin eet, met ‘n vurk sag druk en gee nie (die sout! die botter!), dit moet spresiale kossies wees, verkieslik van Woolworths.

En als moet met ‘n weggooibare klamlappie afgevee word (die kieme op ‘n gewone waslap!), en die duurste doeke gekoop word, en so hou dit aan. Dit word net duurder en duurder.

Geen wonder hulle sê mens kan nie meer as hoogstens twee kinders bekostig nie. Bekostig, asof kinders ‘n produk is.