Dit brand soos 'n pyl

Sowat twee derdes van moorde in Suid-Afrika word nie opgelos nie en van die sake wat wel opgelos word, word ’n moordenaar in 70% van die gevalle tronk toe gestuur, sê dr. Johan Burger van die Instituut vir Sekerheidstudies. Hy meen dié statistieke is tog stadigaan aan die verbeter. Maar vir die naasbestaandes van ’n slagoffer wie se moord nooit opgelos word nie, is daar min afsluiting van hul rou.

In die vyf jaar sedert ’n broer en suster in haar huis in Northcliff, Johannesburg, doodgemartel is, het hul families begin hoop verloor dat die moordenaars ooit gevang sal word.

Tot die afgelope week, toe twee van Gary Smith (44) en Karen Buchanan (46) se vriende uit die bloute aangekeer is.

“Ek het gedink hulle is vergete,” het Smith se weduwee onder die skuilnaam Lynette aan Saturday Star gesê.

Die verdagtes, Kenneth Schroder en Paul Mundel, gaan nou vir moord en roof verhoor word.

’n Hofsaak is egter baie naasbestaandes van vermoordes nie beskore nie.

Vir hulle is dit ’n pynlike werklikheid dat daar geen of min afsluiting van hul rou kan wees nie.

“Sy was die mens in my lewe vir wie ek die liefste was. Ek is vol haat en verbittering,” sê ­Johan Smit, pa van Anika. Hy sê dit gee hom gemoedsrus dat die polisie die saak nie wil los nie.

Hy verwerk sy gevoelens deur oor sy dogter te skryf, maar soms maak die herinneringe hom opstandig. “Ek is bly die doodstraf bestaan nie meer nie, want dit sou eintlik ’n genadedood wees vir haar moordenaar.

“My vraag is, wat het my kind gedoen dat sy met haar lewe moes boet?”



Ná Monique Valentine se dood het haar ouers, Joseph en Anita, en haar broer, Jerome, baie nader aan mekaar gekom.

“Dit help ons ook om ander te help wat deur dieselfde verlies gaan,” sê Joseph.

“Die saak is nou ’n sogenaamde cold case. As ek dit wil oplos, moet ek my kind se dood self ondersoek en as ek bewyse kry, dit aan die polisie gee.”



Vir Jan Lotz is daar geen sielkundige afsluiting oor sy dogter se dood nie. “My vrou het my daardie dag om 23:00 gebel: ­‘Inge is vanmiddag in haar woonstel vermoor.’ ’n Minuut voor 11 het ek alles gehad en ’n minuut ná 11 het ek niks gehad,” sê hy in ’n onderhoud met Freek Robinson.

“Ek en my vrou moet aangaan met ons lewe, maar ons kan nie as ons nie verstaan nie.”



Alice Polley erken sy maak die polisie moedeloos. “Ek bel hulle en skel hulle uit. Hoe kan hulle my kind se moordenaars nie vang nie?”



Vir Eric en Heather, die ouers van Mark Sandmann, het aanvaarding van hul oudste seun se dood met God se hulp gekom.

“God het vir ons berusting gegee. As ons vir die polisie moes wag om die skuldige te vang, of ’n regter om hom te vonnis, sou ons nooit berusting hê nie.

Hul skoondogter, Nina, wat ’n paar jaar gelede na Noorweë verhuis het waar sy oorspronklik vandaan is, rou nog baie.



Willie en Carol Aucamp se seer oor hul enigste kind is nog baie rou.

“Elke oggend word ’n mens teleurgesteld wakker oor nog ’n dag wat jy moet aanpak,” sê ­Carol.