Apoloog van Sofie en Mabel

apoloog s.nw. Vertelsel waarin dikwels diere optree, soos in dié van Aesopus of La Fontaine; dierfabel. oudfrans: apologue; Latyn: apologus; Grieks: apologos, van apo [terug, wat was)] + logos [verhaal]. – Elektroniese WAT: Woordeboek van die Afrikaanse Taal (A tot R). Hoofredakteur W.F. Botha.

Die kerkspreeu het die boodskap self gebring. Ook die flapflappie. Die nuus was sleg. Mabel Sonnenberg, ’n deftige Joodse kat van Groenpunt, moes gou maak. Haar suster Sofie lê op sterwe in die Waterfront. Daar naby die dolosse by die see. Dit skok Mabel, dit stem haar tot droefheid.

Haar suster was al die jare ’n rondloperkat, ’n straatkat. Sy wou nooit huis kry nie, nee, vir haar kon jy nooit “kietsiemiaau-miaau” sê nie.

As babakatjies was hulle baie lief vir mekaar, daar waar hulle in ’n donker laan gebore is. Maar hulle het erg baklei.

So lelik was die straatgeveg een nag tussen die twee dat hulle nooit ooit weer met mekaar gepraat het nie. Mabel het in ’n onbesonne en bitsige oomblik haar eie suster ’n katterjoolse flerrie genoem, iemand wat altyd gedink het sy is kaatjie van die baan.

Sofie het haar gewip en vir Mabel geskree: “Jy lyk soos ’n proefbuisbaba met jou ou platgedrukte gevreet, so hou jou bek van my af.”

Kru, soos altyd, is sy daar weg, stert in die lug, nooit weer is daar van haar gehoor nie. Mabel wou ook nie van haar hoor nie (hubris, nou met nawete), en sy is deur goeie mense aangeneem.

Eendag het sy skrams by ’n naaldekoker in die tuin gehoor haar suster hang met skollies en kokette uit.

Die jare het verbygevlieg. Nou het die einde aangebreek, die dag wat sy gevrees het.

’n Rukwind het reën gebring. Dit was donker, ’n bende vuurvliegies wys die pad see se kant toe, daar verby die kolossale Kaapstad-stadion.

“Ek sal vir jou suster bid,” prewel die bidsprinkaan. Aangedaan. Almal in die tuin wens haar voorspoed toe: verkleurmannetjies, krieke, nagakkedisse. Die huidjiehu maak ’n rollende fluitgeluid, soos ’n eensame trompetgeskal.

Mabel begin draf, met die lampies van die vuurvliegies voor haar. Die ysige wind waai teen haar gesig, die hemelwater deurdrenk haar pels.

Papnat, uitasem kom sy by die dolosse aan.

Sofie is maer, uitgeteer, haar oë mat. Mabel lek haar suster op haar koppie en haar pels, haar suster begin spin.

“Ek is jammer, Mabel, ons het die jare van liefde laat verbyglip, ek was kinderagtig.”

“Nee, my ou skotteljonsie,” sê Mabel, “dit was my skuld. Ek is baie jammer, sussie.

“Dit moes nooit so uitgewerk het nie, ek het dit nooit so beplan nie, ek het jou al die jare in my hart gedra.”

Sofie is in warmte langs haar suster dood. En ’n triestige windvlaag het weer van die see af opgekom en die gehuil van al die katte in die omtrek het weerklink teen die nag.