Hul harte vir Hillbrow
2012-10-28 00:01
Hulle het nog nooit Johannes Kerkorrel se Hillbrow gehoor nie, maar Nigel en Trish Branken doen presies wat die liedjie sê en maak hul harte oop vir dié berugte en vervalle buurt in die Johannesburgse middestad.
In so ’n mate dat Nigel en Trish en hul vyf kinders in Mei vanjaar hul gerieflike sesslaapkamerhuis met sy pragtige groot tuin in Midrand verruil het vir ’n beknopte tweeslaapkamerwoonstelletjie in Hillbrow se beton-oerwoud.
Die diep gelowige Brankens glo dat God hulle geroep het om die mense van Hillbrow se lot te verlig.
Nigel is ’n opgeleide maatskaplike werker, maar werk tans voltyds as projekbestuurder by die Universiteit van die Witwatersrand. In sy vrye tyd bedryf hy sy eie liefdadigheidsorganisasie, Transform, wat probeer om ’n verskil te maak in ’n gemeenskap wat onder armoede, prostitusie en dwelm- en alkoholmisbruik gebuk gaan.
Een van hul projekte is om die gebied meer kindervriendelik te maak. Hulle het reeds begin om klimrame op te rig en hulle huur ook ’n tweede woonstel in die gebou waar hulle woon wat hulle wil omskep in ’n leersentrum waar kinders met hul skoolwerk gehelp kan word.
Trish gee tuisonderrig aan hul vyf kinders. Hul oudste kind is elf en die jongste is drie.
Trish sê hul kinders het baie maklik by die nuwe omstandighede aangepas.
“Maar ons kyk eers ’n ding uit voordat ons ons kinders daaraan sal blootstel.”
Nigel sê Hillbrow is baie minder gevaarlik as wat die meeste mense dink.
Dit beteken egter nie dat dit heeltemal veilig is nie.
Sedert die gesin in hul nuwe blyplek woon, is Nigel al met die dood gedreig.
“’n Man het ’n geweer teen my kop gehou en my gedwing om my selfoon vir hom te gee.”
Die volgende dag het Nigel saam met vriende na die plek gegaan waar hy beroof is en daaroor gebid.
“Ek het gebid vir die man wat my beroof het, dat my hart sal sag bly en dat die gemeenskap veilig sal wees.”
Ten minste is daar sekuriteitswagte en kameras in die kompleks waar hulle woon.
Nigel sê hy is oortuig hulle doen die regte ding.
“As ’n wit mens wil ek versoening bring deur uit te reik na almal, want baie mense is steeds ongelukkig oor wat wit mense in die verlede gedoen het.”
Dit is waarom die gesin probeer om uit te reik na hul nuwe bure en hulself nie te isoleer nie. Trish sê dit is nie altyd ewe maklik nie.
“Mense het nogal gestaar, maar danksy ons kinders het ons gouer en makliker hier aangepas. Ek hou van die interaksie met almal. Voorheen het ons baie geïsoleerd geleef en hier het ons die geleentheid om elke dag iemand te ontmoet. Jy ken almal en dis so lekker.”
Hulle besit steeds hul huis met sy groot tuin in Midrand, maar verhuur dit. Hulle moes baie afskaal, maar hulle is bly oor hul keuse.
Nigel sê: “Ek het ’n droom van ’n nie-rassige Suid-Afrika en wil hê dat almal in die rykdom van ons land moet deel.”