Rioolvullis-demokrasie: Waarheen is ons op pad?
2010-03-13 14:45
- Artikelopsies
- Deel
- Kry Rapport op
Nou kyk net so ’n gefladder in die duiwehok! Selfs Henry Jeffreys, redakteur van die Kaapse dagblad Die Burger, lê nou ’n enorme volstruiseier hieroor.
En al wat ons as Nasionale Belastingbetalersunie (NBU) doen, is om die regering op sy tone te hou. Is dit dan ’n aartssonde om jou dienstegeld terug te hou? Die woord dienstegeld sê presies wat dit is: Jy as inwoner van ’n dorp betaal vir dienste gelewer.
Maar wat as die munisipale vaders nie die dienste lewer nie? Hou jy maar net aan betaal en sprak geen woord?
Jeffreys voer aan dit is onwettig en ondemokraties. Die minister van koöperatiewe regering en tradisionele sake, mnr. Sicelo Shiceka, verklaar sommer oorlog teen ons. Maar Shiceka se adjunk, mnr. Yunus Carrim, beskou die aksie as inderdaad geldig. Hoe rym dit?
Almal bly vasklou aan die vergete verlede, terwyl die werklikheid van die strukturele verval en agteruitgang in 2010 elke Suid-Afrikaner se lewe bedreig. Die huidige politieke woordeskat weerspieël steeds die demokratiese ideale van 1994, maar die harde werklikheid ruik meer na ’n rioolvullis-demokrasie.
Die aksie van “weerhouding” is tot dusver die enigste werkbare inisiatief vir oorlewing in ’n stelsel waarin die geld wat bedoel is om aangewend te word vir die instandhouding van ’n gemeenskap eenvoudig verdwyn. Die probleem is die demokraties verkose liggame is geheel en al deur die strukture van korrupsie, bedrog, onbevoegdheid en afwesigheid vernietig, wat gemeenskappe genoodsaak het om – nadat alle kanale van onderhandelings uitgeput is – verantwoordbaar op te tree in die belang van die hele gemeenskap.
As ’n mens so deur die gemors op straat strompel, verstaan jy skielik dat die “demokrasie” waarna soveel politieke kommentators verwys, nie meer bestaan nie.
Die NBU-belastingbetalers is nie wanbetalers nie; hulle betaal steeds, dog in aparte rekeninge, sodat noodsaaklike dienste vir almal herstel kan word.
Dit is in teenstelling met die meestal wanbetalende inwoners van die townships wat afbrand, verwoes en beskadig.
Dit ondanks die deurlopende verslae en kommunikasie wat die NBU die afgelope drie tot vyf jaar aan die regering gestuur het, sonder enige terugvoering óf verbetering van vervalle strukture. Daar is nie meer goeie regering nie.
Ongegronde beskuldigings van sedisie word na die NBU-belastingbetalers geslinger.
In hierdie konteks word dit beskou as die afwesigheid van dienslewering wat die demokraties verkose keiser in stand moet hou. Derhalwe was burgers van Suid-Afrika genoodsaak om in die belang van die samelewing namens die afwesige munisipaliteite op te tree.
Die vorige keiser is onttroon weens swak prestasie en steeds word nie besef dat demokrasie good governance is, waaraan die huidige keiser ook nie voldoen nie.
Ons is dankbaar dat minstens adjunkminister Carrim die probleme raaksien en erken, maar weer eens is dit nie net wit mense wat swaarkry nie. Mense van alle rassegroepe in Suid-Afrika is nou tot siekwordens toe sat vir die onvermoë van ’n afwesige en allesverterende, onbevoegde regering.
Dit is seker teen hierdie tyd die plig van die regering om toe te tree en sy raadslede en munisipale amptenare in te lig dat die “weerhoudingsaksie” die enigste werkbare, positiewe inisiatief is wat ’n gemeenskap kan neem om homself te red van verwaarloosde onbevoegdheid en in die afwesigheid van regeringstrukture.
Die hele samelewing val uitmekaar; die regerende party is besig met interne kaderlike gevegte met geen wil en geen plan om ’n metode in werking gestel te kry wat werk nie omdat regeer nie meer hul erns is nie en die politieke wil ontbreek.
Dit gaan nie hier om die regering te ontsetel nie, maar om rioolvullisprobleme op te los en drinkbare water te voorsien.
Dit is ook nie ’n aanval op die regering nie. Dié is vanself besig om te disintegreer.
Dit help nie om ideologiese verklarings te soek om die probleme op te los nie. Ons het nie meer planne van 1994 nodig nie. Suid-Afrika het vernuwende denke nodig wat onmiddellik, aktief en werkbaar in werking gestel kan word sodat ons aan die eise van ’n nuwe millennium kan voldoen en al ons kinders ’n beter toekoms kan gee.
Die regeerders sal onmiddellik die wil en vermoë moet gaan soek; anders beleef Suid-Afrikaners nie net ’n nog swakker lewensgehalte nie, maar begin hulle ook sterf weens ondrinkbaar besoedelde water. En die keiser en sy raadgewers staan geheel en al apaties en onbetrokke daarteenoor met beloftes van strategieë wat nog nie verwesenlik is nie.
Intussen stroom dik strome rou rioolvullis en vergiftigde mynwater die afgelope dekade daagliks ongehinderd in ons strate en riviere af en vernietig ons omgewing en natuurlike hulpbronne.
Die toeris en reisiger ruik die klein dorpies in die platteland dikwels voordat dit gesien word.
Carín Visser is voorsitter van Sannieshof se inwoners-en-belastingbetalersvereniging en bestuurslid van die Nasionale Belastingbetalersunie (NBU).
- Rapport