Woorde wat wip: Rietskraal en banaal, maar tog so in die kol

Chimera s.nw. (Griekse mitologie) ’n Vuurspuwende fabeldier, van voor leeu, van agter slang en in die middel bok, wat, nadat dit groot verwoesting gesaai het, deur Bellerophon gedood is. Ndl. chimaera (1556) – uit Latyn chimaera, “eenjarig bok”, uit Grieks chimaira, “bokooi”. – Etimologiewoordeboek van Afrikaans (G.J. van Wyk et al)
Sy en haar soet binnekring van glansmense en supermodelle is almal in die lente van hul lewe.

Banaal en rietskraal, maar wie gee om? Hul geliefkoosde uitdrukking is: “Whatever!”

Daar is nie ’n week wat verbyflits waarin een of almal van hulle prominent op modeblaaie of in TV-joernaalprogramme rinkink nie.

Op TV kyk die een skerp na die kamera, tuit haar lippe, dan stel sy haarself voor.

Mens hoor die naampie nie, maar James Bond-musiek skep ’n wilde en fraai atmosfeer op die agtergrond.

Jy sien haar eers met ’n paradyskleed in ’n ontwerperswembad, dan koketterig op ’n Versace-rusbank, of al giggelende in groen weivelde waar sy oor heuwels trippel soos in The Sound of Music.

Van ghetto’s tot spogbuurte, die volk vreet soos vet varkies uit hul hande. Hul hoofde blink van sonbrandolie. Hul bankrekeninge loop oor.

Die katjies van die baan sorg dat hulle by élke swierige perderesies of openingsaand opdaag, altyd met ’n bruingebrande, Afrikaanse metrosexual en ramkat of ’n swart, flambojante, gay couturier.

Die hoofkokkedoor van die groep se naam is Dinky von Briesies-Broekhuizen. Almal noem haar sommer Dingeling, want dit het dan so ’n fraai klankie, amper soos voordeurklokkies wat tussen macramé en hangende potplante in die briesie tingeling. As iemand haar naam noem, moet sy eers stilstaan om te hoor presies wat dit is. Sy moet dan haar leë koppie stadig skuins draai, een oor skerp boontoe, ogies bottoe, soos ’n blinde kat wat ’n voëltjie hoor fluit.

Hmm… klokkies, dink sy, kos is op die tafel!

Huisvroue van Durbanville is mal oor haar omdat sy ná haar laaste troue met ’n bekende Dopper-dominee soos die spreuke van Salomo kan praat.

By groot noenmale en fuifpartye sal sy omdraai (na die TV-kameras), hand omhoog, en sê: “Die noordewind bring ’n reënbui en die tong wat agteraf praat, kwaai gesigte!”

“Waar kry jy daai reël?” sê ’n verbysterde Koisan, ook deel van die leërskare.

“Uit die Kaapse Son,” wip sy haar.

En so domineer hulle dan die ligsinnige, openbare, sosiale lugkastele van die land en massas mense sit gehipnotiseer en koekeloer na dié klomp bont narre wat soos chimeras en voëlverskrikkers spookasem oor die hele land uitspoeg.